glasonant

Tijdens het voorjaar van 2005 werd ik door twee verschillende glaskunstenaars uitgenodigd om een project op te zetten. Jan Van Gucht had al enkele instrumenten geconcipieerd, maar wilde hiervoor een eigen taal ontwikkelen. En Patrick Van Tilborgh organiseerde een tentoonstelling te Lier samen met Hennie Van Engeland en Bavo Tibos. Ik ging de uitdaging aan maar wilde meteen deze glasblazers hun krachten bundelen. Zo begon Jan Van Gucht een heel assortiment blaasinstrumenten te vormen , gelinkt in vele gevallen aan etnische instrumenten, maar door de materie glas en vervorming van de mondstukken gingen deze toeters al snel hun eigen leven leiden en ontstond er een apart soort poëzie.

Partrick Van Tilborgh bouwde meer op aanvraag en kwam meer tot percussief materiaal met oa een wonderbaarlijke woktafel.

Gelijktijdig gaf ik de opdracht aan twee jonge cineasten, Gerwin Brabants en Bernhard Schepens om een beeldreportage van de glaskunstenaars te maken. Dit beeldmateriaal moest in real time met de muziek kunnen gebracht worden. Het is verbazend hoe deze twee jonge kunstenaars een adembenemend beeld hebben kunnen vastleggen waar alle glasblazers hun eigenheid zo scherp is weergegeven en de materie glas zo krachtig wordt voorgesteld.

Tegen een tempo werd op de nieuwe instrumenten geëxperimenteerd door de mensen van het Labo nieuwe Muziek om uiteindelijk de compositie ”Haja Butcha“of gewoon ”Haja…!“ op 3 december 2005 in première te brengen. Haja Butcha staat voor ”stille water“ en vond zijn inspiratie bij ‘Glas’ naar Pablo Neruda, Le Grand Verre van Marcel Duchamp en vele etnische klanken.

De glaskunstenaars doopten het totaalproject tot ‘glasonant’.

Dirk Proost